Romans en verhalen

Theo Monkhorst schrijft poëzie, proza en toneel. Hij publiceerde vier poëziebundels en losse gedichten in diverse van literaire tijdschriften in Nederland en België.

In 2010 verscheen het toneelstuk ‘King Dik, nar en koning’, dat in een openbare lezing werd gepresenteerd in het Haagse Spuitheater. Zijn monoloog 'Matenliefde' verscheen in 2013 op deze website.

Hij publiceerde vier romans: ‘Brieven aan mijn liefste’ en ‘Vuil bloed’, 'De paradox van Tinguely' en 'Blinde perfectie.'

Brieven aan mijn liefste
Novelle in briefvorm, 2005
Lees meer >

Korte teksten

Giaccomo's sterfbed
Lees meer >

Jongetje
Lees meer >

Aantekeningen in de tussentijd
Lees meer >

Een ongepubliceerd pleidooi
In memoriam Gerard Fieret
Lees meer >

Opinie

Dagboek

Dagelijkse aantekeningen
Lees meer >>

Nieuwe gedichten

Voor enkele recente gedichten
klik hier >

Gedichtenbundels

Poging tot benadering
gepubliceerd in 2000
Lees meer >

City of Glass
gepubliceerd in 1960
Lees meer >

De filosofe Anne Woodward schrijft op Facebook

Het nieuwste boek van Theo Monkhorst ‘De Paradox van Tinguely’ is een wilde en spannende reis door een eindeloos lijkende hoeveelheid perspectieven op het leven of, in de woorden van de schrijver zelf, door de verschillende ‘compartimenten’ van waaruit we kunnen waarnemen, denken en voelen. De botsingen tussen deze compartimenten brengen de hoofdfiguur vaak tot wanhoop en soms tot interessante inzichten:

"Er is hier [het tweede compartiment] sprake van andere wetten dan in het eerste compartiment. De fout die hij telkens weer maakt, is wat er gebeurt in het tweede compartiment te beoordelen met de logica uit het eerste. Toen hij in paniek en met gevaar voor eigen leven over de snelweg het bos in rende, was hij zo uitgeput dat hij zich niet meer verzette tegen wat hem daar overkwam. Zo ervoer hij een volkomen harmonie, pure schoonheid, een nog nooit ervaren evenwicht. Omdat hij zich niet verzette. Hij moet leren zich niet meer te verzetten in het tweede compartiment. Buiten zichzelf treden, zich overgeven, of hoe dat ook mag heten. Het lijkt hem een goede conclusie. Maar de vraag is hoe doe je dat zonder dwang en wat is het effect op zijn gedrag in het eerste compartiment"

De bizarre situaties waarin hij vervolgens geraakt, gedreven en gemanipuleerd door verlangens, vragen, droombeelden en ‘urgenties’ , zijn herkenbaar en bovenal spannend. Na de eerste twintig bladzijden waar je inderdaad even doorheen moet bijten, zoals de schrijver tijdens de presentatie van het boek al aankondigde, kom je in een surrealistische wereld terecht, waar het leven steeds rijker, maar ook verwarrender en bedreigender wordt. Het boek leest, ondanks de ‘slow reading’ stijl en de filosofische beschouwingen, als een literaire detective.

Hartstochtelijk op zoek naar begrippen als schoonheid, waarheid en liefde, wordt de hoofdfiguur bijna verpletterd door zijn eigen filosofische en existentiële vragen en het vaak desastreuze effect dat hij door zijn onwillekeurige handelen op anderen heeft. Duidelijkheid proberen te scheppen in deze gigantische caleidoscoop, een harmonie zoeken, die er misschien niet kan zijn, maar toch nagestreefd lijkt te moeten worden, dat zijn de drijfveren die hem doen belanden in uiterst gecompliceerde liefdesrelaties en (nood)situaties. Na de ontdekking van het derde compartiment, waarin hij een hechte vriendschapsliefde met een oorlogsveteraan ervaart, vraagt hij wederom: wat is liefde?

"Zijn vrouw, Lulu en zelfs Claudia, hoeveel hij ook van ze hield, ze waren eisend, soms veeleisend, Doc daarentegen vraagt niets, Doc geeft.
Even steekt het oude cynisme de kop op – gelukkig denkt hij, ik ben nog dezelfde – denk ik dit of is het werkelijkheid? En: bestaat deze werkelijkheid? Dit derde compartiment? Hoor ik hier, bij Doc?"

Dit boek, door zijn bespiegelingen en zijn ongebruikelijke verhaallijn met een pulserend poëtisch ritme, geeft niet alleen veel te denken, maar ook te voelen en te genieten. De ‘slow reading’ stijl creëert een vreemde rust te midden van alle onzekerheden en de hoofdfiguur heeft op het juiste moment zoveel zelfkritiek dat je net geen hekel krijgt aan zijn soms wat overdadige navelstaren. Gelukkig ook wordt je niets aangepraat. Maar hoewel er geen definitieve en voor iedereen geldige antwoorden kunnen zijn, lijkt deze zoektocht toch te suggereren dat schoonheid en liefde een kwestie zijn van je niet verzetten, oftewel van overgave.

(Anne Woodward, 5 Februari 2013)

 

Vertalingen/ Traductions/ Translations

Informatie